NAD+

Nicotinamide adenine dinucleotide (NAD+) jest centralnym koenzymem w komórkowym metabolizmie energii, służącym jako nośnik elektronów w mitochondrialnej fosforylacji oksydacyjnej oraz jako substrat dla klasy enzymów -- sirtuin, PARPs i ektoenzymów CD38/CD157 -- które wykorzystują NAD+ w reakcjach sygnałowych niezwiązanych z redoksem. Jego rola jako substratu sirtuin była tym, co wywołało gwałtowny wzrost zainteresowania biologią NAD+ w ciągu ostatnich dwóch dekad: sirtuiny (SIRT1-7) regulują deacetylację białek, biogenezę mitochondriów, naprawę DNA i sygnalizację zapalną w sposób, który wydaje się w znacznym stopniu pokrywać z aktywnością NAD+ i szlaku sirtuinowego w ścieżkach cytowanych badań. Problem polega na tym, że poziomy NAD+ mierzalnie spadają wraz z wiekiem w większości badanych tkanek ssaków.

Kontekst badawczy

Spadek NAD+ wraz ze starzeniem przypisywano zwiększonemu zużyciu (większej aktywności PARP w odpowiedzi na nagromadzone uszkodzenia DNA, większej aktywności CD38 podczas przewlekłego zapalenia) połączonemu ze zmniejszoną biosyntezą z prekursorów. To sprawiło, że NAD+ i jego prekursory (NMN, NR, niacyna, tryptofan) stały się głównymi celami w badaniach nad starzeniem i metabolizmem. Pytania mechanistyczne są dalekie od rozstrzygnięcia: który enzym zużywający NAD+ jest najbardziej istotny dla patologii związanej z wiekiem, różni się w zależności od tkanki, a to, czy podnoszenie poziomów NAD+ osiąga znaczącą aktywację SIRT1 in vivo w normalnych warunkach żywieniowych, jest rzeczywiście przedmiotem dyskusji.

Bezpośrednia suplementacja NAD+ wiąże się z wyzwaniem dotyczącym biodostępności, ponieważ cząsteczka słabo przenika przez błony i jest degradowana w jelitach. Podejścia prekursorowe (NMN, NR) mają lepszą biodostępność doustną, ale wnoszą własną złożoność farmakokinetyczną. Zastosowania badawcze NAD+ klasy iniekcyjnej obejmują eksperymenty w hodowli komórkowej, w których celem jest ostre zwiększenie wewnątrzkomórkowego NAD+ bez kinetyki konwersji prekursorów, oraz badania bolusowe in vivo analizujące krótkoterminowe zdarzenia sygnałowe zależne od NAD+.

Specyfikacja

Przechowywanie

Przechowywać w -20°C, chronić przed światłem i wilgocią. NAD+ jest znacznie mniej stabilny niż jego prekursory NMN i NR -- wiązanie estrowe adenylanu ulega hydrolizie w warunkach kwaśnych, a NAD+ utlenia się do NADH i odwrotnie w atmosferach nieinertnych. Rekonstytuować w zimnej wodzie o neutralnym pH bezpośrednio przed użyciem i nie przechowywać roztworów po rekonstytucji. Jednorazowe alikwoty z liofilizowanego materiału zapasowego są praktycznym podejściem w przypadku wrażliwych eksperymentów.

NAD+ jest dostarczany wyłącznie do użytku w badaniach laboratoryjnych. Nie jest zatwierdzony do podawania ludziom. Wyłącznie do celów badawczych.