Dermorphin

D-alanine na pozycji 2 w Dermorphin pełni dwie funkcje. Po pierwsze, przyczynia się do geometrii wiązania z receptorem opioidowym mu -- konfiguracja D pozwala szkieletowi peptydowemu przyjąć konformację pasującą do miejsca wiązania receptora z wysokim powinowactwem. Przyczynia się to do wyjątkowej siły działania Dermorphin. Po drugie, D-aminokwasy są odporne na większość peptydaz ssaków, które są stereospecyficzne względem L-aminokwasów. Ta odporność spowalnia degradację i wydłuża aktywność Dermorphin w porównaniu z endorfinami o takim samym powinowactwie receptorowym. Łącznie te właściwości wyjaśniają, dlaczego peptyd skóry żaby osiąga siłę opioidową o rzędy wielkości przewyższającą morfinę.

Dermorphin służy jako narzędzie o wysokim powinowactwie do receptora opioidowego mu, użyteczne w testach wiązania receptorowego, farmakologicznej charakterystyce podtypów receptora mu (mu1 vs. mu2), badaniach autoradiograficznych rozmieszczenia receptorów opioidowych oraz jako kontrola pozytywna w testach receptorów opioidowych. Jego wyjątkowa siła działania czyni go użytecznym przy bardzo niskich stężeniach. Analogi Dermorphin rozwijano także jako szablony do projektowania nowych związków analgetycznych, a badanie farmakoforu Dermorphin przyczyniło się do zrozumienia, jakie cechy strukturalne napędzają selektywność i siłę działania wobec receptora mu.

Dermorphin odkryto w 1981 roku w grupie Vittorio Erspamera w Rzymie, która przez dekady systematycznie badała właściwości farmakologiczne wydzielin skórnych południowoamerykańskich żab phyllomedusine. Laboratorium Erspamera odpowiada za identyfikację wielu bioaktywnych peptydów ze skóry płazów (w tym bombesin, caerulein i physalaemin). Wydzieliny skórne Phyllomedusa sauvagii wykazywały aktywność opioidopodobną w testach biologicznych, a aktywny peptyd wyizolowano i scharakteryzowano jako nowy heptapeptyd z niezwykłym D-aminokwasem na pozycji 2. Odkrycie zapoczątkowało badania nad tym, jak organizmy wbudowują D-aminokwasy do peptydów -- pytanie, które później ujawniło odpowiedzialne za to enzymy epimeryzujące.